نوری درخشید و به عالم روشنا داد

هادی شد و ره را نشان بر آشنا داد

ظلمت زدود از دهر و چندان فیض بخشید

تا بر کویر جانمان آب بقا داد

ذیقعده نَه یک دهه کرامت داردیک عمر کرامت و زعامت دارددر سیصد و شصت و پنج روز از هر سالهر روز رضا بما امامت دارد **ای شیعه کرامتَت فرا می خواند این مَه به ولایتت فرا می خواند دستان رضا اگر بگیرد دستتمعصومه به عصمتت فرا می خواند از ماهِ رضا لطف و کرامت ریزد در مشهد و قم رحل اقامت ریزدهر خسته که از رضا شفا میخواهدمعصومه به کامِ او سلامت ریزد **ایران دو حرم در قم و مشهد دارددر این دو، جواد رفت و آمد داردفرمود که شاچراغ، سوّم حرم استرهبر نفَسِ آل محمد دارد ***مرداد۹۵/ماه شوال

تشکر ز خالق نهایت ندارد که حمد خداوند غایت ندارد بزرگی و الطاف و احسان سبحان به رحمت و نعمت نهایت ندارد اگر چه کسی هست در ناز و نعمت چه دارد اگر او ولایت ندارد ز توحید ، کس بی ولایت نگوید دل بی ولایت هدایت ندارد بدون رضا ره به توحید هرگز که اصلا خدایش رضایت ندارد خدا را ز روی رضا میتوان دید که گفته ؛ کلامم روایت ندارد حدیثی که با سلسله نقل گردد به ردش کسی هیچ آیت ندارد ز شرط و شروطی که فرمود آقا عیان شد بما جز عنایت ندارد ز سمت شلمچه رسیده است مهمان چه حصن حصینی شده خاک ایران

ماییم و انس و الفت تو یا اباالجواد

در جان ماست محنت تو یا اباالجواد

با اذن فاطمه به دل ما رسیده است

سرمایه محبت تو یا اباالجواد

باز هم بر دل مظلوم شرر افتاده

باز هم شعله زهری به جگر افتاده

اینهمه زجر بر این جسم جوانش ندهید

وسط حجره جواد است به سر افتاده

شکر حق که مادرزاد بندگان یکتاییم
با ولایت مولا ، عبد کوی طاهاییم
افتخار ما این است ما اسیر مولاییم
از ازل گرفتار ساربان زهراییم

ما همه عنان دار ناقه عروس او
با سرود "من مثلی" جمله خاک بوس او

گر چه من خود نسب از حضرت مولا دارم بخدا عشق به ذرّیۀ زهرا دارم من غلام حسنم خادم دربارِ حسین آبرویی اگرم هست ، از آنجا دارم سرِ سودا زده ام نذر علی اکبر اوست جان ناقابل خود ، هدیه به آقا دارم

بگذرید از گنهم من خجل اربابم هر چه باشد نمی از خاک و گل اربابم بین ما گرچه زمین تا به سما فاصله است نیستم دور،که من متصل اربابم حور و قلمان جنان هم دل من را نبرند من فقط مشتری روی گل اربابم

ای یوسف غریب به کنعان نیامدی

تنهاترین مسافر دوران نیامدی

گویند بوی پیرهنت میرسد ولی

ما مانداه ایم و وعده خوبان نیامدی

ساربان خواست که انگشتری ات را بِبَرد

دید بایست که انگشت ترا هم بِبُرد

سارقی خواست که غارت بکند پیرهنت

دست انداخت ،گریبان ترا هم بدرد